Anne Şefkati

     Doğumum sağlıklı bir şekilde gerçekleşmişti. Artık bir kızımız vardı ve ismini Asya koymuştuk.      Evden 3 kişi çıkmıştık. Ben, kayınvalidem ve eşim. Dönüşte 4 kişiydik. Dönüşümüz muhteşem olmuştu. Evde bir bebek olması, arada ağlaması, benim onu emzirmem falan başlarda çok tuhaf gelmişti. Şimdilerde ise bazen uzun süre uyuyor ve aynı evin içinde olmamıza rağmen onu özleyebiliyorum.      Normal doğum yapmıştım ve bir haftayı dinlenerek geçirdim. Sadece kızımla ilgileniyordum. Yemek, ev işleri hepsiyle kayınvalidem ilgilenmişti. Ben yardım etmek istesem de izin vermedi. Ani hareket ettiğimde, oturup kalkarken hatta bazen gülerken bile dikişlerim acıyordu. Kısa sürede atlattım çok şükür.      Sevgili hanımlar size naçizane minicik bir tavsiyem olacak. Eğer her şey normal gelişirse, bebek de siz de sağlıklıysanız bence kesinlikle normal doğum yapın. Hem bütün vücut yenileniyor, hem de bebeğin gelişimi açısından önemli...

       Hamileliğin sonu, yeni bir hayatın başlangıcı       Sancılarım 3 dakikaya düşmüştü. Doğuma çok az zaman kalmıştı. Bebiş her an gelebilirdi, eli kulağındaydı. Ebeler sürekli ıkınmamı ve derin derin nefes almamı söylüyorlardı. Bir yandan da beni motive ediyorlardı. " Hadi yapabilirsin. Az kaldı, dayan." gibi şeyler söylüyorlardı. Sabah olduğundan nöbet değiştiler. Bir stajyer ebelik öğrencisi vardı. Beni hep motive ediyordu ve nöbeti bittiği hâlde benim doğumumu bitirmeden, bebeğimi kucağıma aldığımı görmeden gitmeyeceğini söylemişti. Öyle de yaptı.      Doğum gerçekleşmişti. Bebeğimi sağlıcakla kucağıma aldım. Onu ilk kucağıma aldığım anı, tarif etmem mümkün değil. O kadar güzeldi ki, baktıkça bakasım geliyordu. Minicikti. Elleri, ayakları, hele o parmakları. Çubuk kraker gibiydi. Hassas, her an kırılacakmış gibi narindi. Onu kucağıma alıp da kokusunu içime çektiğim an, dünyanın en güzel kok...

     Sancılar yalancı sancı ve gerçek sancı olarak ikiye ayrılır. Doğumuma bir hafta kala ara ara sancım oldu. Yalancı sancılarım arada bir beni yoklayıp gitti. Kısa sürüyordu zaten, o yüzden hiç panik yapmadım. Kayınvalidem benden daha çok panik yapıyordu açıkçası. Neyse, gelelim en önemli kısma. Asıl sancılarımın başlamasına geldik...      Çarşamba akşamıydı. O akşam kayınvalidemde dizimizi izliyorduk ve ara ara sancım geliyordu. Çok fazla önemsemiyordum şimdi geçer diye. Eşim işten gelmişti, yorgundu ve uyuyordu. Saat on ikiye geliyordu. Kayınvalidem de yattı. " Gece falan bir şey olursa beni uyandır." dedi. Saat on iki buçuğa geliyordu. Artık beş dakikada bir sancım gelmeye başlamıştı. Evin içinde dolaşıyordum. Bir o koltuğa bir bu koltuğa kendimi atıyordum. Minderlere falan sarılıyordum. "Heh şimdi geçti." derken tekrar başlıyordu sancım.       Kafayı yemek üzereydim. Sancımla konuşuyordum adeta. "Nolur gelme, nolur gelme, daya...